Ang Nalalabi Rito | Nikka Osorio

Mabibilang ang mga tulad ko
na tinitiis ang lamig
sa pamamalagi rito.

Hubad ang mga puno.
Ang mga tao, hindi mapigilan
ang pagmamadali.
Nanunuot sa laman ang lamig.

Ang niyebe, kumot na nagpatahimik
sa lahat ng ibang kulay—
itim at puti ang paligid.

Mukhang matingkad ang itim
ng mga puno kapag ganitong
naliligiran ng namamayaning puti.

May tagak sa mga puno
at albatros malapit sa Danube.

Sa kalawakan ng parke
may mga rebulto.
Sa ibaba ng mga ito,
malawak na espasyo
na tinirikan ng isang pakiusap:

     Bitte Vorsicht!
     Hier schlafen
     Blumenzwibeln

Kakaibang pagtingin sa kawalan.
“May mga bulaklak
na natutulog dito”

Kakatuwang pagtingin sa wala rito ngayon,
sa hinihintay, sa tiyak na darating.

Marahil, paalala ito sa mga tulad kong
panandaliang naririto at maaaring
hindi masaksihan ang inaasahang
pamumukadkad.

Mga tulad ko
na aabot lamang
sa ganitong tila pag-aalay

ng alaala ng wala pa roon
sa alaala ng wala na roon.

Advertisements


. . .

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s